Ik ben een lieve en zorgzame vrouw met een warm hart en een zachte kracht.
Ik sta bekend om mijn gevoeligheid en mijn empathie. De manier waarop ik
altijd klaarsta voor de mensen en dieren om mij heen bepaald voor een groot deel hoe ik in het leven sta.
In mijn leven spelen twee trouwe metgezellen een grote rol:
Mijn hondje Sammy en mijn kat Kyra brengen mij rust, gezelschap en een
gevoel van veiligheid op momenten dat de wereld even te druk wordt.

Ik ben een vrouw die autisme heeft waardoor op sommige dagen alles wat heftiger binnen kan komen.
Op zulke momenten trek ik me graag terug in mijn veilige wereld.
Dit is een wereld in stilte, structuur en waar mijn dierlijke vriendjes mij helpen
om weer tot mezelf te komen. Ik vind dan kracht in de dingen die mij rust geven,
vertrouwde routines, zachte geluiden, en de onvoorwaardelijke liefde van Sammy en Kyra

Creativiteit is voor mij meer dan een hobby, het is een manier van leven.
Ik haal troost expressie en plezier uit alles wat ik met mijn handen creëer.
Gedichten schrijven is mijn manier om emoties vorm te kunnen geven. In woorden vind ik helderheid
en verwerking. Daarnaast ben ik altijd bezig met ambachtelijke kunstvormen. Sieraden maken,
hout branden, haken en het ontwerpen van knuffeltjes en sleutelhangers en andere dingen.
Elk stuk dat ik maak, draagt een stukje van mijn ziel met zich mee.

Ik ben iemand die vanuit liefde en zorg leeft, iemand die schoonheid ziet in de
kleinste dingen, en in mijn creativiteit niet alleen mezelf, maar ook anderen wil helpen.
 

Vandaag ben ik op.


Vandaag raakt alles me.
Het kleine geluid.
Een deur die sluit.
Iemand die ademt naast me.
Het voelt alsof de wereld.
Met open handen tegen me duwt.


Zelfs het weer werkt niet mee.
De lucht te fel.
De wind te hard.
De temperatuur verandert.
Als of mijn huid een alarm is.
Dat niet meer stil wil worden.


Mijn autisme geef me zoveel.
Maar vandaag is het.
Alsof de wereld door mij heen schijnt.
Zonder muren. Zonder demping.
Alle prikkels op volle sterkte.
Mijn lijf zegt genoeg.
Nog voordat ik zelf kan denken.


Ik kan geen handen verdragen.
Geen stemmen.
Geen vragen die boven op mij vallen.
Alles is te veel.
En voel mezelf krimpen.
Naar een klein. Stil punt.
Waar ik proberen kan om niet te breken.


Ik hoef niks te bewijzen vandaag.
Ik hoef niet mee te doen.
Ik mag terugtrekken.
Waar stilte weer zacht is
en mijn adem langzaam opnieuw de weg vind.
Naar rust


Vandaag ben ik op. En dat mag.




19-11-2025


.

Het comité van mijn gevoelens.


Vanochtend werd ik wakker.
En mijn emoties zaten al in vergaderingen.
Verdriet had het woord.
Maar sprak door een megafoon.
Die alleen walvisgeluiden werkte.


Vrolijkheid zat ernaast.
Met een glitterhelm op.
En at pannenkoeken uit vissenkom.
Waarom? Niemand weet het.


Boosheid wilde iets zeggen.
Maar zijn stem klonk.
Als een piepende deur.
Dus iedereen dacht.
Dat hij gewoon aandacht wilde.


Paniek rende rond.
In een superheldencape.
Gemaakt van aluminiumfolie.
Schreeuwen. WE ZIJN VERGETEN WAT WE VOELEN!
Maar dat wist hij zelf ook al niet meer


ondertussen zat ik er middenin.
Met een potlood in mijn hand.
En een banaan achter mijn oor.
Volgens mij ben ik niet raar.
Mijn emoties zijn gewoon.
Fulltime entertainers


18-11-2025